„Możemy mówić o paradoksie obecności nieobecności Herbarta. Z jednej strony bowiem mamy wiele jego cennych myśli, które powtarza się bez wskazywania źródła, a z drugiej jest on wciąż nieobecny w polskiej myśli pedagogicznej”.

„Był to najlepszy filozof wśród pedagogów i – co może jeszcze ważniejsze – najlepszy pedagog wśród filozofów”.

„Sprawie wychowania, a nawet sprawie naszej kultury [...], stała się szkoda niepowetowana przez to, że dzieło Herbarta nie zostało wcześniej przełożone na język polski”.

„O «klasyczności» jakiegoś autora nie świadczy wyłącznie to, czy został on uznany przez autorytety za klasyka, lecz przede wszystkim to, czy jego dzieła są jeszcze czytane i interpretowane”.

„Można mieć nadzieję, że [...] przywrócenie pamięci o Herbarcie i herbartyzmie będzie dobrą okazją do ujawnienia nowych faktów i podjęcia prób innych interpretacji, które są możliwe w kontekście dzisiejszej wiedzy”.